Zamek w Siewierzu

Zamek w Siewierzu

Zamek w Siewierzu

Zamek w Siewierzu położony jest we wschodniej części miasta nad rzeką Czarna Przemsza. Siewierz prawa miejskie uzyskał w 1276 roku i prawdopodobnie właśnie wtedy wzniesiono nową drewniano-ziemną siedzibę kasztelanów. Powstała ona w zakolu Czarnej Przemszy pośród jej rozlewisk i bagien, które stanowiły naturalny czynnik obronny. Siedziba usytuowana była na sztucznej wyspie usypanej z ziemi i wzmocnionej drewnianymi palami.

W pierwszej połowie XIII wieku zamek był jeszcze drewniany, panował wtedy książę bytomski Kazimierz II. Natomiast w pierwszej połowie XIV wieku powstał pierwszy murowany zamek złożony ze stołpu i budynku mieszkalnego. Wszystko było otoczone murem obwodowym.

Warownia była w rękach książąt śląskich do połowy XV wieku. 30 grudnia 1443 roku borykający się z problemami finansowymi Wacław I sprzedał księstwo siewierskie wraz z zamkiem biskupowi krakowskiemu Zbigniewowi Olśnickiemu. Nowy właściciel nie zdążył się nacieszyć zamkiem, gdyż został on siłą zdobyty przez Mikołaja V Przemyślida (książę raciborski). Po kilkuletnim sporze z innymi książętami śląskimi, biskupi krakowscy na mocy dokumentu księcia cieszyńskiego Wacława I, przyjęli świecki tytuł książąt siewierskich, a Księstwo Siewierskie stało się prawie niezależnym organizmem politycznym z własnym wojskiem, sejmem, monetą, surowym sądem, szlachtą. Zamek zaczął pełnić rolę administracyjnej i politycznej siedziby Księstwa Siewierskiego.

„Kradnij, zabijaj, ale Siewierz omijaj”

Zamek został stopniowo rozbudowywany. Jan Konarski wzniósł nową bramę oraz nowy budynek w północno-wschodniej części zamku. Następnie biskup Piotr Tomicki kazał rozebrać gotycki stołp, z którego zbudowano nowe budynki w zachodniej części zamku oraz reprezentacyjny budynek południowy. Biskup Franciszek Krasiński natomiast umocnił zamek, przystosowując go do używania broni palnej oraz stworzył dodatkowy mur zewnętrzny.

W czasie szwedzkiego potopu w Siewierzu schroniły się wojska hetmana Stefana Czarneckiego i fakt ten stanowił sprzyjający pretekst dla zajęcia przez Szwedów neutralnego dotychczas księstwa.

Zniszczony zamek odbudował biskup Jan Małachowski, a po nim Konstanty Felicjan Szaniewski. W czasie tej przebudowy basztę przy bramie podwyższono i zwieńczono barokową kopułą. Zamek w tych czasach stracił ze swojego militarnego charakteru i stał się bardziej reprezentacyjną rezydencją.

W 1790 roku Sejm Wielki zlikwidował księstwo siewierskie wcielając je do Rzeczypospolitej. Zamek został opuszczony i od tamtej pory zaczął popadać w ruinę. Jeszcze w czasie wojen napoleońskich zamek wykorzystywany był militarnie.

Zniszczony i niezamieszkany od 1807 roku zamek popadał w coraz większą ruinę i dopiero w latach 50. XX wieku rozpoczęto pracę mające na celu zabezpieczenie budowli. Z historyczny elementów w całości zachowały się zewnętrzne mury skrzydeł mieszkalnych (z wyjątkiem ściany południowej), dwa pełne fragmenty ścian skrzydeł mieszkalnych od strony dziedzińca, baszta nad bramą główną, barbakan, fragmenty oryginalnej kamieniarki (kolumny, futryny okien) oraz XVI-wiecznych murów obronnych. Jedynym do tej pory zrekonstruowanym (w latach 70.) większym elementem zamku jest fragment przyziemia skrzydła wschodniego (od strony dziedzińca).

W sezonie (maj-wrzesień) zamek można zwiedzać: od poniedziałku do piątku w godzinach od 10.00 do 15.00 a w weekend od 10.00 do 18.00, a w wakacje do 20.00. Zwiedzanie odbywa się za pośrednictwem Punktu Informacji Turystycznej w Siewierzu / Izby Tradycji i Kultury Dawnej w Siewierzu.

Poza sezonem (październik – kwiecień) Zamek może być udostępniany nieregularnie w zależności od panujących warunków atmosferycznych.

DOJAZD

Wybierz miasto, z którego chciałbyś wyjechać:

 

ZAMEK W SIEWIERZU – GALERIA

Print Friendly

ZOBACZ TEŻ

FACEBOOK

INSTAGRAM

NEWSLETTER

Chcesz być powiadamiany o nowościach? Zapisz się do rowerowego newslettera!

WYSZUKIWARKA