Szlak Doliny Baryczy

Szlak Doliny Baryczy to 138-kilometrowa trasa rowerowa prowadząca z Odolanowa w Wielkopolsce do Wyszanowa, gdzie Barycz wpada do Odry. Po drodze przejeżdżamy przez jeden z najciekawszych przyrodniczo regionów Polski – Dolinę Baryczy ze słynnymi Stawami Milickimi, rozległymi lasami, stawami rybnymi i niewielkimi miejscowościami. Na mapie wygląda to jak świetny pomysł na kilkudniową wycieczkę rowerową. Ale czy rzeczywiście tak jest?

Przejechałem cały Szlak Doliny Baryczy i w tym artykule dzielę się swoimi doświadczeniami. Pod względem ukształtowania terenu trasa jest łatwa, bo na 138 km nie ma większych podjazdów, dlatego poradzą sobie z nią również mniej zaawansowani rowerzyści. Większym wyzwaniem mogą być jednak nawierzchnie, szczególnie piaszczyste i nierówne odcinki, dlatego najlepiej wybrać rower trekkingowy, crossowy lub gravel.

W artykule znajdziesz opis przebiegu trasy, mapę, informacje o nawierzchniach i oznakowaniu, a także wskazówki dotyczące dojazdu, noclegów i atrakcji po drodze. Nie zabraknie też mojej oceny poszczególnych odcinków. Bo choć Dolina Baryczy ma ogromny potencjał turystyczny, sam szlak nie wszędzie spełnił moje oczekiwania. Szczególnie jeden fragment zasługuje jednak na uwagę i zdecydowanie warto wziąć go pod uwagę, planując rowerową wycieczkę w tej okolicy.

Długość: 138 km
Początek: Odolanów
Koniec: Wyszanów

Najważniejsze informacje o Szlaku Doliny Baryczy

Długość trasy	138 km
Typ trasy	szlak wzdłuż rzeki
Oznakowanie	pomarańczowe, znaki typu R-1
Nawierzchnia	asfalt 57%, szuter 17%, drogi gruntowe 10%, piasek 6%, inne nawierzchnie 10% (bruk, płyty betonowe)
Poziom trudności	średni
Najlepszy rower	trekkingowy, gravelowy, crossowy
Czas przejazdu	1-2 dni
Dla kogo?	turyści rowerowi, średnio zaawansowani rowerzyści
Największe atrakcje	Stawy Milickie, wieża widokowa w Grabownicy, ścieżka rowerowa im. Ryszarda Szurkowskiego i ekspozycje dawnej kolei wąskotorowej, Pałac Maltzanów w Miliczu, zespół pałacowo-parkowy z basztą w Żmigrodzie, Zbiornik Ryczeń, ujście Baryczy do Odry

Przebieg szlaku:
Odolanów – Wróbliniec (12 km) – Henrykowice (22 km) – Grabownica (31 km) – Ruda Milicka (34,5 km) – Milicz (40 km) – Pracze (47 km) – Łąki (51 km) – Ruda Sułowska (57 km) – Niezgoda (63 km) – Radziądz (70 km) – Żmigród (77 km) – Kędzie (85 km) – Ługi (90 km) – Wąsosz (99 km) – Ryczeń (115 km) – Osetno (119 km) – Karów (131 km) – Wyszanów (138 km)

Data przejazdu: 17-18.07.2026

Mapa i GPX Szlaku Doliny Baryczy

Pobierz ślad trasy: GPX | KML | ZIP

Przydał Ci się artykuł? Skorzystałeś z pliku GPX? Możesz za to podziękować stawiając mi kawę :)

blok reklamowy

---

---

Dolina Baryczy – informacje ogólne

Dolina Baryczy to rozległy obszar przyrodniczy na pograniczu Dolnego Śląska i Wielkopolski, którego osią jest rzeka Barycz. Sama rzeka ma około 133 km długości, a jej źródła znajdują się w okolicach Przygodzic, na południe od Ostrowa Wielkopolskiego. Rzeka płynie na zachód, przepływając między innymi przez Odolanów, Milicz i Żmigród, a następnie uchodzi do Odry w okolicach Wyszanowa. Barycz wyróżnia się bardzo łagodnym biegiem, a jej dolina pełna jest podmokłych łąk, mokradeł i starorzeczy.

Najbardziej charakterystycznym elementem krajobrazu Doliny Baryczy są Stawy Milickie, czyli jeden z największych kompleksów stawów hodowlanych w Europie. Ich historia sięga średniowiecza, kiedy to cystersi i właściciele okolicznych ziem rozwijali hodowlę ryb. Do dziś najważniejszą rolę odgrywa tu karp, szczególnie kojarzony z lokalną tradycją kulinarną. Stawy zajmują tysiące hektarów, a ich płytkie zbiorniki, groble i otaczające je trzcinowiska tworzą wyjątkowe środowisko dla ptaków wodnych.

Dolina Baryczy to prawdziwy raj dla miłośników przyrody i obserwatorów ptaków. Można tu spotkać między innymi czaple, żurawie, kormorany i bieliki, a podczas jesiennych przelotów tysiące gęsi gromadzą się na stawach i okolicznych polach. Znaczna część tego obszaru jest objęta ochroną w ramach Parku Krajobrazowego Dolina Baryczy i rezerwatu przyrody Stawy Milickie. To właśnie połączenie rozległych zbiorników wodnych, lasów i spokojnych wiejskich krajobrazów sprawia, że region jest atrakcyjny również dla rowerzystów szukających tras z dala od dużych miast i ruchliwych dróg.

Oznakowanie Szlaku Doliny Baryczy

Szlak Doliny Baryczy oznakowany jest kolorem pomarańczowym, co jest dość nietypowym rozwiązaniem na polskich szlakach rowerowych. W terenie spotkamy znaki typu R-1, umieszczone na tabliczkach, słupach, a także na drzewach. Pojawiają się również znaki R-3 z kilometrażem do kolejnych miejscowości, ale jest ich niewiele.

Niestety, oznakowanie szlaku pozostawia sporo do życzenia. Wielu znaków brakuje, a część jest wyblakła i słabo czytelna. Szczególnie problematyczne są skrzyżowania, na których pomarańczowy szlak łączy się z czerwonym. Oznaczenia obu tras są do siebie na tyle podobne, że łatwo stracić orientację i nie wiedzieć, w którą stronę jechać.

Brakuje również tablic informacyjnych z mapą szlaku i opisami ciekawych miejsc po drodze. W praktyce trzeba więc mieć ze sobą mapę lub ślad GPX, bo na oznakowaniu w terenie nie można polegać.

Ścieżka rowerowa im. Ryszarda Szurkowskiego

To najlepszy fragment Szlaku Doliny Baryczy i zarazem odcinek, który warto polecić rowerzystom szukającym dobrej infrastruktury. Ścieżka prowadzi śladem dawnej kolei wąskotorowej, przez Sułów Milicki, Milicz i Rudę Milicką aż do Grabownicy, a jej przedłużenie w kierunku Gruszeczki jest już poza Szlakiem Doliny Baryczy. Cała trasa ma około 23 km, w śladzie Szlaku Doliny Baryczy 19 km. Biegnie głównie po dawnym nasypie kolejowym, z dala od ruchu samochodowego. W 2021 roku nadano jej imię Ryszarda Szurkowskiego, wybitnego polskiego kolarza, który pochodził z tej okolicy i właśnie w Miliczu zaczynał swoją przygodę z kolarstwem.

Uwaga! Nie mylcie ścieżki rowerowej im. Ryszarda Szurkowskiego ze Szlakiem Ryszarda Szurkowskiego, który ma 102 km i ułożony jest w formie pętli.

Nawierzchnia

To duży kontrast w porównaniu z wieloma słabszymi fragmentami Szlaku Doliny Baryczy. Ścieżka ma około 2 m szerokości, a jej nawierzchnia jest bitumiczna lub szutrowa. Dzięki temu większość trasy nadaje się również na spokojną wycieczkę z dziećmi. Ponieważ ścieżka wykorzystuje dawny nasyp kolejowy, jest przeważnie płaska i nie wymaga pokonywania większych podjazdów.

Miejsca odpoczynku na trasie

Dużym plusem ścieżki jest dobrze rozplanowana infrastruktura odpoczynkowa. Po drodze znajdziecie wiaty, ławy i stoły, dzięki którym łatwo zrobić przerwę na jedzenie czy odpoczynek. Najważniejsze miejsca postojowe to:

• Grabownica – miejsca z ławami i stołami, tu też znajduje się parking
• Ruda Milicka – miejsca z ławami i stołami; warto też zwrócić uwagę na plac rekreacyjny
• Ruda Milicka 2 – miejsca z ławami i stołami
• Milicz Wąskotorowy – dwie wiaty, toaleta, grill i ekspozycja taboru
• Milicz Zamek – ekspozycja kolejowa, całoroczne akwarium plenerowe oraz wiata odpoczynkowa
• Kaszowo – wiata, ławy i stół
• Okolice Postolina – miejsce odpoczynku z ławami i stołem
• Pracze – wiata, ławy i stół
• Sułów Milicki – parking, toaleta, ławy, stół i ekspozycja taboru kolejowego
• Gruszeczka – wiata, ławy i stół

To infrastruktura, która naprawdę ułatwia spokojne przejechanie całego odcinka. Nie trzeba szukać miejsca na postój w przypadkowym miejscu przy drodze, a przy niektórych dawnych stacjach można połączyć odpoczynek ze zwiedzaniem.

Ekspozycje dawnego taboru kolejowego

Największą ciekawostką ścieżki są ekspozycje dawnego taboru kolejowego, przygotowane w trzech miejscach: Sułów Milicki, Milicz Zamek i Milicz Wąskotorowy. Można tu zobaczyć lokomotywy i wagony, które przypominają o czasach, gdy wąskotorówka była ważnym środkiem transportu dla mieszkańców okolicy. Szczególnie warto zatrzymać się na dawnej stacji Milicz Wąskotorowy, przy ulicy Przemysłowej, gdzie ustawiono skład z lokomotywą spalinową i wagonami. Przy ekspozycji znajduje się również tablica informacyjna poświęcona historii linii. To atrakcja dostępna na świeżym powietrzu, więc można ją oglądać bez kupowania biletu i niezależnie od godzin otwarcia muzeów.

Historia kolei wąskotorowej w Dolinie Baryczy

Żmigrodzko-Milicka Kolej Powiatowa została uruchomiona w 1894 roku. Początkowo miała ułatwiać transport drewna i buraków cukrowych, ale szybko zyskała również znaczenie w przewozach pasażerskich. Kolejką dojeżdżano do pracy, szkół, lekarzy i urzędów, szczególnie z mniejszych miejscowości, które miały słabe połączenia drogowe. Na torach można było spotkać między innymi parowozy oraz lokomotywy spalinowe, a jednym z charakterystycznych pojazdów był wagon motorowy nazywany „motorówką”. Ostatni kurs wąskotorówki odbył się 14 września 1991 roku. Po likwidacji połączenia torowisko stopniowo niszczało, aż samorządy zdecydowały się wykorzystać dawny nasyp do stworzenia trasy rowerowej. Ścieżkę oficjalnie otwarto 1 maja 2012 roku, dając tej dawnej linii kolejowej drugie życie.

Nawierzchnie na trasie Szlaku Doliny Baryczy

Szlak Doliny Baryczy jest daleki od ideału, jeśli chodzi o nawierzchnie. Asfalt stanowi około 57% trasy, ale jego jakość bywa bardzo różna. Szczególnie w zachodniej części szlaku traficie na dziurawe, zaniedbane szosy, które nie należą do najprzyjemniejszych dla rowerzystów. Na szczęście ruch samochodowy jest zazwyczaj niewielki. Największy odczuwałem w Odolanowie, Niezgodzie i Wąsoszu, ale nawet tam nie miałem poczucia, że samochody dominują na drodze.

Drogi rowerowe stanowią zaledwie 17% całej trasy i mają one nawierzchnie asfaltową lub szutrową. Najwięcej znajdziecie ich w Żmigrodzie i Miliczu. Na szczególną uwagę zasługuje ścieżka rowerowa Ryszarda Szurkowskiego.

Poza asfaltem trzeba przygotować się na sporo jazdy w terenie. Szutry to około 17% trasy, drogi gruntowe 10%, a piasek kolejne 6%. Na piaszczyste odcinki natkniecie się między innymi w lasach za Żmigrodem oraz w okolicach Zbiornika Ryczeń. Pozostałe 10% stanowią nawierzchnie takie jak bruk czy płyty betonowe.

Pod względem jakości nawierzchni szlak można podzielić na 3 części, z których jedna wyraźnie różni się od pozostałych:

• Odcinek Odolanów–Grabownica jest słaby, z kiepskimi drogami gruntowymi i asfaltowymi.
• Między Grabownicą a Żmigrodem jedzie się zdecydowanie najlepiej. To fragment z dobrymi drogami rowerowymi i malowniczymi krajobrazami Stawów Milickich.
• Z kolei odcinek Żmigród–Wyszanów ponownie przynosi sporo problemów: dziurawe asfalty, drogi gruntowe i piaszczyste fragmenty.

Ze względu na drogi terenowe na cały szlak polecam gravela, rower crossowy lub trekkingowy, najlepiej z szerszymi oponami. Rower szosowy kompletnie się nie nadaje, a rodzinna wycieczka z przyczepką rowerową będzie przyjemna tylko między Grabownicą i Żmigrodem.

Typy nawierzchni:

• Asfalt: 57%
• Szuter: 17%
• Gruntowa: 10%
• Piasek: 6%
• Inna: 10% (bruk, płyty itp.)

Najlepsze odcinki Szlaku Doliny Baryczy:

• Ścieżka rowerowa Ryszarda Szurkowskiego o długości 19 km na odcinku Grabownica – Sułów, poprowadzona trasą dawnej kolei wąskotorowej
• Malowniczy odcinek przez Stawy Milickie: Ruda Sułowska – Niezgoda

Najtrudniejsze i najmniej komfortowe odcinki Szlaku Doliny Baryczy:

• Dziurawa szosa za Bartnikami
• Wertepy przez pola za Henrykowicami
• Piaszczysty odcinek leśny za Żmigrodem
• Piaszczysty odcinek przy Zbiorniku Ryczeń

Jak dojechać na szlak?

Szlak Doliny Baryczy jest trasą liniową, dlatego zaplanowanie dojazdu i powrotu może być sporym wyzwaniem logistycznym. Najwygodniej skorzystać z pociągu, szczególnie jeśli chcecie przejechać cały szlak bez konieczności wracania do punktu startowego. W Odolanowie znajduje się dworzec kolejowy, na którym zatrzymują się pociągi Kolei Dolnośląskich z Wrocławia, ale nie ma bezpośredniego połączenia z województwem śląskim.

Jeśli wybieracie się z Katowic, dobrym rozwiązaniem będzie dojazd do Ostrowa Wielkopolskiego. Kursują tam bezpośrednie pociągi Intercity, a podróż trwa niecałe 3 godziny. Z Ostrowa do Odolanowa jest około 18 km, a trasę można pokonać rowerem, korzystając w większości z dróg rowerowych. Na drugim końcu szlaku, w Wyszanowie, nie ma stacji kolejowej. Najbliższy dworzec znajduje się w Głogowie, około 17 km od końca trasy. Do Głogowa również dojeżdżają bezpośrednie pociągi Intercity z Katowic, a podróż trwa około 3,5 godziny.

Inną opcją jest Żmigród, położony mniej więcej w połowie Szlaku Doliny Baryczy. Dojeżdżają tu bezpośrednie pociągi z Katowic, a podróż zajmuje około 3 godzin. To dobre rozwiązanie, jeśli nie planujecie przejazdu całej trasy, a chcecie skupić się na jej najciekawszym fragmencie.

Jeśli planujecie dojazd samochodem, rozważyłbym pozostawienie go we Wrocławiu i dalszą podróż pociągiem Kolei Dolnośląskich. Można też dojechać autem do Żmigrodu i stamtąd zaplanować wycieczkę po najładniejszym fragmencie szlaku, czyli w kierunku Stawów Milickich i dojechać do Grabownicy. Ten odcinek liczy około 46 km w jedną stronę.

Przed wyjazdem warto sprawdzić aktualny rozkład jazdy oraz zasady przewozu rowerów, ponieważ liczba miejsc na rowery może być ograniczona.

Ile dni potrzebne na Szlak Doliny Baryczy?

Szlak Doliny Baryczy liczy 138 km, więc zaawansowani rowerzyści mogą pokusić się o przejechanie go w jeden dzień. Ja polecam jednak rozłożyć wycieczkę na dwa dni. Dzięki temu będzie czas na spokojną jazdę i podziwianie okolicznych krajobrazów, a przy okazji łatwiej będzie poradzić sobie z logistyką, która w przypadku tej liniowej trasy nie jest najprostsza.

Jeśli planujecie nocleg pod namiotem, wybór jest ograniczony. Pola namiotowe znajdziecie przy kąpielisku Karłów w Miliczu, około 1,4 km od szlaku, oraz we wsi Pracze, około 600 m od trasy. Oba miejsca leżą stosunkowo blisko siebie, między 40. a 48. kilometrem szlaku. Jeśli wolicie nocleg pod dachem, warto rozważyć Żmigród, który może być wygodnym punktem na zakończenie pierwszego dnia jazdy.

Szlak Doliny Baryczy – poziom trudności i dla kogo?

Szlak Doliny Baryczy nie jest wymagający pod względem ukształtowania terenu. Na całej trasie 138 km przewyższenie wynosi zaledwie 218 metrów, więc podjazdy nie powinny stanowić problemu nawet dla mniej doświadczonych rowerzystów. Większym wyzwaniem są nawierzchnie, szczególnie piaszczyste odcinki, na których jazda bywa trudna i zwyczajnie nieprzyjemna. Dlatego mimo niewielkich przewyższeń nie polecałbym tej trasy na rower szosowy z wąskimi oponami.

Jeśli dopiero zaczynacie przygodę z turystyką rowerową, polecam odcinek między Grabownicą a Żmigrodem. To najlepszy fragment szlaku zarówno pod względem infrastruktury rowerowej, jak i walorów krajobrazowych. W dużej mierze prowadzi drogami rowerowymi, a po drodze można podziwiać malownicze Stawy Milickie i bogatą przyrodę Doliny Baryczy. To dobry wybór na spokojną, jednodniową wycieczkę bez konieczności pokonywania całych 138 km.

Co zobaczyć na Szlaku Doliny Baryczy?

Szlak Doliny Baryczy prowadzi nie tylko przez malownicze tereny stawów, lasów i łąk, ale również przez miejscowości z ciekawą historią. Po drodze znajdziecie zabytkowe kościoły, pozostałości dawnych rezydencji, wieże widokowe i miejsca związane z historią regionu. Nie wszystkie atrakcje znajdują się bezpośrednio przy trasie, ale część z nich warto uwzględnić w planie wycieczki.

Odolanów

Odolanów to jedno z miast położonych na początku szlaku, w wielkopolskiej części Doliny Baryczy. W centrum uwagę zwraca pomnik św. Marcina, patrona miasta. Warto zobaczyć również kościół św. Marcina z końca XVIII wieku oraz drewniany kościół św. Barbary z 1784 roku. Na krótki odpoczynek nadaje się Park 600-lecia Odolanowa, w którym znajdziecie wiatę i elementy małej architektury.

Grabownica – wieża widokowa i cmentarz ewangelicki

Grabownica leży w okolicy Stawów Milickich, a jej największą atrakcją jest wieża widokowa, z której można obserwować rozległe stawy i ptaki wodne. To dobre miejsce na krótki postój i przyjrzenie się przyrodzie Doliny Baryczy. W Grabownicy znajdują się również popularna restauracja oraz pozostałości dawnego cmentarza ewangelickiego, przypominające o wielokulturowej historii tych ziem.

Milicz – rynek, pałac Maltzanów, ruiny zamku i Muzeum Bombki

Milicz to jedno z najważniejszych miast na trasie i dobre miejsce na dłuższy postój. Warto zajrzeć na rynek, a następnie odwiedzić park z klasycystycznym Pałacem Maltzanów, zbudowanym pod koniec XVIII wieku. W parku znajdują się również ruiny dawnego zamku, którego historia sięga średniowiecza. Ciekawą atrakcją jest także Muzeum Bombki w Kreatywnym Obiekcie Multifunkcyjnym, gdzie można poznać historię ozdób choinkowych i zobaczyć kolekcję bombek.

Sułów – pałac i kościół Matki Bożej Częstochowskiej

Sułów to niewielka miejscowość z kilkoma interesującymi zabytkami. Najbardziej wyróżnia się kościół Matki Bożej Częstochowskiej, wzniesiony w XVIII wieku w konstrukcji szachulcowej. Jego nietypowy, ośmioboczny kształt sprawia, że warto dla niego zjechać ze szlaku. W Sułowie znajduje się również barokowy pałac związany z rodem von Burghaus.

Rezerwat Radziądz

Rezerwat Radziądz to propozycja dla osób, które podczas rowerowej wyprawy chcą na chwilę zejść z siodełka i przyjrzeć się przyrodzie. Chroni fragment naturalnego lasu grądowego z dominacją dębów i grabów. Rezerwat utworzono w 1954 roku, a jego powierzchnia wynosi około 8,3 ha.

Żmigród – rynek i zespół pałacowo-parkowy z basztą

W Żmigrodzie warto odwiedzić rynek, a przede wszystkim zespół pałacowo-parkowy. Z dawnej rezydencji zachowały się ruiny pałacu oraz charakterystyczna baszta z XVI wieku, która jest najstarszym zachowanym w całości budynkiem kompleksu. W odrestaurowanym parku można odpocząć wśród zieleni i stawów. Baszta pełni dziś funkcje turystyczne, mieści się w niej między innymi punkt informacji turystycznej.

Wąsosz – zamek i kościoły

Wąsosz to niewielkie miasto z długą historią, którego początki sięgają średniowiecza. Warto zwrócić uwagę na pozostałości zespołu zamkowego i folwarcznego oraz zabytkowe kościoły. Wśród nich wyróżnia się kościół św. Józefa Oblubieńca NMP z końca XIX wieku i starsza świątynia Niepokalanego Serca NMP, której historia sięga XVI stulecia. Spacer po centrum pozwala również zobaczyć zabytkowe kamienice.

Zbiornik Ryczeń

Zbiornik Ryczeń to miejsce, w którym warto na chwilę zwolnić i odpocząć od pedałowania. Akwen oraz otaczające go tereny przyrodnicze urozmaicają krajobraz tej części trasy. Warto pamiętać, że w okolicznych lasach występują piaszczyste odcinki, które mogą być wymagające podczas jazdy rowerem.

Osetno, Szaszorowice i Karów – pozostałości pałacu i dworów

W zachodniej części Doliny Baryczy warto zwrócić uwagę na pozostałości dawnych rezydencji ziemiańskich: pałacu w Osetnie oraz dworów w Szaszorowicach i Karowie. Te mocno zniszczone obiekty przypominają o dawnej świetności tutejszych majątków i historycznej zabudowie okolicy. To raczej krótkie przystanki dla osób zainteresowanych architekturą i historią regionu niż miejsca na dłuższe zwiedzanie.

Przebieg Szlaku Doliny Baryczy

Szlak Doliny Baryczy liczy 138 km i prowadzi od Odolanowa w Wielkopolsce aż do Wyszanowa, gdzie rzeka Barycz uchodzi do Odry. Trasę można podzielić na trzy etapy, które wyraźnie różnią się od siebie zarówno krajobrazem, jak i jakością nawierzchni. Najciekawszy fragment czeka na Was między Grabownicą a Żmigrodem, gdzie dominują malownicze Stawy Milickie i wygodna infrastruktura rowerowa. Pozostałe odcinki są bardziej wymagające, szczególnie pod względem nawierzchni.

Etap I: Odolanów – Grabownica: 31 km

Szlak Doliny Baryczy rozpoczyna się w Odolanowie, niewielkim miasteczku w województwie wielkopolskim. Pierwszy znak znajdziecie w pobliżu dworca kolejowego, tuż nad rzeką Barycz. Początkowo jedzie się lokalnymi drogami publicznymi, na których ruch samochodowy jest niewielki. Po około 8 km przekraczacie granicę województw i wjeżdżacie na Dolny Śląsk.

Sama Barycz nie towarzyszy nam jednak zbyt często podczas jazdy. Na całej trasie przecinamy ją zaledwie sześć razy, a pierwsza taka okazja pojawia się we Wróblińcu. Do miejscowości dojeżdżamy ze wsi Bartniki podziurawioną drogą asfaltową. Za Wróblińcem szlak skręca w las, gdzie zwykłą leśną gruntówką docieramy do pierwszego większego kompleksu stawów należącego do rezerwatu przyrody Stawy Milickie – kompleksu Potasznia.

Za Potasznią w kierunku Henrykowic prowadzi droga z płyt betonowych. Niestety, dalej robi się znacznie mniej przyjemnie. Za Henrykowicami czeka jeden ze słabszych fragmentów tego etapu – nierówne, polne drogi gruntowe. Przez nieutwardzone odcinki docieramy w okolice stawu Czarny Las, a następnie kierujemy się na północ, w stronę Czatkowic. Stamtąd asfaltową drogą dojeżdżamy do Grabownicy. Będąc na miejscu, koniecznie zatrzymajcie się przy wieży widokowej, z której można podziwiać okoliczne stawy i bogactwo przyrody Doliny Baryczy.

Etap II: Grabownica – Żmigród: 46 km

To zdecydowanie najlepszy odcinek Szlaku Doliny Baryczy. Wszystko za sprawą malowniczych Stawów Milickich oraz ścieżki rowerowej im. Ryszarda Szurkowskiego, poprowadzonej śladem dawnej kolei wąskotorowej. Jest tu nie tylko najładniej, ale również najlepiej pod względem infrastruktury rowerowej.

W Grabownicy rozpoczyna się kompleks stawów Stawno, a wraz z nim szutrowa droga rowerowa, którą przez Rudę Milicką dojeżdżamy do Milicza. Tutaj nawierzchnia zmienia się na asfaltową. Polecam jednak na chwilę zjechać ze szlaku i pokręcić się po mieście. Warto zobaczyć przede wszystkim Pałac Maltzanów i rynek w Miliczu.

Za Miliczem krajobraz stawów na chwilę ustępuje miejsca innym widokom, ale komfort jazdy nadal pozostaje na dobrym poziomie. Szlak prowadzi drogami rowerowymi o nawierzchni asfaltowej i szutrowej, przejeżdżając przez Kaszowo i Pracze. W obu miejscowościach znajdziecie dawne stacje kolejowe, które dziś pełnią funkcję miejsc odpoczynku dla rowerzystów.

Ścieżka rowerowa im. Ryszarda Szurkowskiego kończy się w Sułowie Milickim, gdzie przygotowano kolejną ekspozycję dawnego taboru wąskotorowego. Warto również zjechać ze szlaku i zobaczyć miejscowy pałac oraz charakterystyczny, szachulcowy kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej.

Za Sułowem ponownie wracają piękne krajobrazy Stawów Milickich. Tym razem przejeżdżamy przez kompleks Ruda Sułowska. Trasa prowadzi malowniczą groblą pomiędzy stawami, a następnie asfaltową drogą wzdłuż Stawu Duża Grabówka. Do Niezgody docieramy asfaltem przez las, a za miejscowością czeka kolejny leśny szuter, którym dojeżdżamy do kompleksu stawów Radziądz.

Etap kończy się w Żmigrodzie, który wita nas ciekawym zespołem pałacowo-parkowym. Można tu zobaczyć ruiny dawnego pałacu oraz charakterystyczną basztę, w której mieści się Punkt Informacji Turystycznej. Ciekawostką jest to, że w zabytkowej baszcie można również wynająć pokój i przenocować. Do centrum Żmigrodu doprowadzają nas drogi rowerowe, a sam szlak przebiega bezpośrednio obok dworca kolejowego.

Etap III: Żmigród – Wyszanów: 61 km

Po bardzo przyjemnym poprzednim etapie przychodzi niestety spore rozczarowanie. Odcinek Żmigród–Wyszanów jest zdecydowanie najsłabszą częścią całego szlaku. Już za Żmigrodem czekają na nas piaszczyste drogi leśne, które przez kilka kilometrów potrafią skutecznie odebrać przyjemność z jazdy. We wsi Kędzie trafiamy na krótki fragment drogi rowerowej, który doprowadza nas do kolejnego mostu na Baryczy. Za nim ponownie wjeżdżamy w las, gdzie prowadzą nas wąskie, nieutwardzone ścieżki.

Do Wąsosza docieramy lokalnymi drogami asfaltowymi, choć po drodze pojawiają się również fragmenty brukowane. Na szczęście obok wyjeżdżone są ścieżki, którymi można ominąć niewygodne miejsca. W samym Wąsoszu warto zrobić krótki postój i zobaczyć zabytkowe kościoły oraz pozostałości dawnego zespołu zamkowego.

Za Wąsoszem sytuacja nieco się poprawia. Szlak prowadzi głównie lokalnymi drogami asfaltowymi o niewielkim ruchu samochodowym. Po drodze warto zwrócić uwagę na kościół pw. Matki Boskiej Królowej Świata w Lechitowie, który jest jednym z ciekawszych zabytków na tym fragmencie trasy.

Jednym z najbardziej charakterystycznych punktów tej części szlaku jest Zbiornik Ryczeń. Niestety, dojazd do niego nie należy do przyjemnych. Czeka nas fatalna leśna droga z piachem i wystającymi korzeniami. Warto jednak się przemęczyć, bo sam zbiornik jest bardzo malowniczy. Szczególnie podobał mi się przejazd wałem pomiędzy zbiornikiem a rzeką Barycz. To jeden z tych fragmentów, które wynagradzają wcześniejsze trudności.

W Osetnie warto zatrzymać się przy kościele i poszukać ruin dawnego pałacu, ukrytych w zarośniętym parku. Za miejscowością wjeżdżamy na przyjemną leśną drogę szutrową, a następnie aż do Wyszanowa poruszamy się głównie lokalnymi asfaltami z niewielkim ruchem samochodowym. Po drodze mijamy między innymi Szaszorowice z dworem położonym nad Baryczą oraz Karów, w którym również znajduje się zabytkowy dwór.

Wyszanów to ostatnia miejscowość na trasie i jednocześnie miejsce, w którym Barycz uchodzi do Odry. Do samego ujścia prowadzi wąska, gruntowa ścieżka, która stanowi symboliczne zakończenie całej rowerowej wyprawy. Po 138 km można wreszcie powiedzieć, że Szlak Doliny Baryczy został przejechany!

Połączenie z innymi szlakami rowerowymi w Dolinie Baryczy

Szlak Doliny Baryczy nie jest jedyną trasą rowerową w tej okolicy. Po drodze można połączyć go z kilkoma innymi szlakami, dzięki czemu łatwo zaplanować dłuższą wyprawę lub dodatkową pętlę. To dobra wiadomość dla osób, które chcą spędzić na rowerze więcej niż jeden czy dwa dni i lepiej poznać Dolny Śląsk oraz południową Wielkopolskę.

Do najważniejszych tras, z którymi łączy się Szlak Doliny Baryczy, należą:

• Trzebnicka Pętla Rowerowa – czerwony szlak o długości około 166 km, pozwalający poznać okolice Trzebnicy i Wzgórza Trzebnickie.
• Szlak Ryszarda Szurkowskiego – trasa nr 7096, licząca około 102 km. Nawiązuje do postaci jednego z najwybitniejszych polskich kolarzy i prowadzi przez tereny związane z jego rodzinnymi stronami.
• Czarny Szlak w Dolinę Baryczy – trasa o długości około 49 km, stanowiąca dodatkową propozycję dla osób chcących eksplorować ten region.
• Pętla Wzgórz Krośnickich – niebieski szlak o długości około 63 km, prowadzący przez okolice Krośnic i urozmaicone krajobrazy na południe od Milicza.

Warto wspomnieć również o Dolnośląskiej Krainie Rowerowej, czyli obszarze rozwijającym turystykę rowerową w północnej części Dolnego Śląska, obejmującym między innymi okolice Milicza, Żmigrodu i Doliny Baryczy. Znajdziecie tu sieć tras o różnej długości i charakterze, miejsca odpoczynku oraz atrakcje przyrodnicze i historyczne. Dzięki temu Szlak Doliny Baryczy może być częścią większej wyprawy, a nie tylko samodzielną, 138-kilometrową trasą. Przed połączeniem kilku szlaków warto sprawdzić ich aktualne przebiegi i oznakowanie, ponieważ nie wszystkie odcinki mają równie dobrą infrastrukturę.

Szlak Doliny Baryczy – czy warto?

Jeżeli spojrzymy na Szlak Doliny Baryczy jako całość, niestety nie mogę wystawić mu wysokiej oceny. Jako osoba, która przejechała wiele polskich szlaków rowerowych, zwracam uwagę przede wszystkim na oznakowanie, jakość nawierzchni i infrastrukturę dla rowerzystów. A tutaj jest sporo do poprawienia. Oznakowanie jest słabe, na trasie nie brakuje dziurawych asfaltów, piachu i kiepskich dróg gruntowych, a sama Barycz, która powinna być naturalną osią szlaku, przez większość czasu nie towarzyszy nam podczas jazdy.

Nie oznacza to jednak, że całą trasę należy skreślić. Około 1/3 szlaku, czyli odcinek Grabownica–Żmigród, zasługuje na naprawdę wysoką ocenę. To właśnie tutaj znajdziecie najpiękniejsze krajobrazy Stawów Milickich, wygodną ścieżkę im. Ryszarda Szurkowskiego, dobrze przygotowane miejsca odpoczynku i bazę noclegową. Ten fragment pokazuje, jak duży potencjał turystyczny ma Dolina Baryczy.

Czy przejechałbym ten szlak ponownie w całości? Raczej nie. Jest jednak jeden odcinek, do którego z przyjemnością wróciłbym na rowerze – właśnie Grabownica–Żmigród. Jeśli planujecie wycieczkę w te okolice, zamiast pokonywać wszystkie 138 km, poważnie rozważyłbym skupienie się na tej części trasy. Dolina Baryczy zdecydowanie zasługuje na rowerową wycieczkę, ale niekoniecznie na przejechanie całego szlaku noszącego jej nazwę.

Galeria zdjęć ze Szlaku Doliny Baryczy

FAQ – najczęściej zadawane pytania o Szlaku Doliny Baryczy